Compote van Wijnbes

In mijn bescheiden stadstuintje (10m2) groeit een nogal onbescheiden wijnbes. Tot mijn groot plezier overigens. Dit jaar geeft hij/zij zoveel wijnbessen dat ik soms even niet meer weet wat ik er mee moet doen. Gelukkig staan er in de boekenkast voldoende kookboeken die er wel raad mee weten. Of toch niet? In geen van de kookboeken komt de wijnbes voor. Bestond deze struik in de 19de eeuw nog niet?
foto-1-1-764x1024foto-764x1024

De wijnbes – Japanse wijnbes – komt dus uit Japan, en werd in 1876 ingevoerd. Ze behoort tot de Rubus, waartoe de braam en framboos worden gerekend. De wijnbes staan vaak bij kastelen en buitenplaatsen tegen een muur. De vruchten zijn mooi en felrood, het is jammer dat de wijnbessen heel kwetsbaar zijn en daarom niet vervoerd kunnen worden. Spijtig want ze zijn veel frisser en smaakvoller dan de framboos.

foto-2-1-1024x764 foto-1-1024x764

Geen tips uit de 19de eeuwse kookboeken. Dan maar een variant op een van de vele compote recepten uit Aaltje de Keukenmeid uit 1873. Compot van frambozen: “Men kan de frambozen even opkoken in broodsuiker, die men vooral met wat water tot eene dunne siroop heeft laten koken. Laat de siroop goed inkoken.” De wijnbessen vallen onmiddellijk uit elkaar en wordt een mooie bloedrode massa. Het staat nu af te koelen, misschien morgen lekker met vanille-ijs van rond 1900?
foto-5-1-1024x764 foto-4-1-1024x764